Page 37

نظریه آزادی ،ایران و دین محمدعلی جنت خواه دوست 37 به همين دليل، خواننده در این کتاب با نقدهای فراوان مواجه خواهد شد: نقد سوسياليسم، نقد ليبراليسم مدرن، نقد دولت رفاه، نقد عرفا ،ن نقد فلسفه های دیالکتيکی، نقد هگل، نقد دین دولتی، نقد روشنفکری ضدوحی، نقد بانک مرکزی، نقد پول انحصاری، نقد دولت ،پرستی نقد خانواده .ستيزی، نقد تحریف تاریخ ایران، نقد تحریف دین، و نقد اخالق مبهم در عصر هوش مصنوعی. اما این کتاب فقط نقد نيست نقدها برای ویران کردن نيستند؛ برای باز کردن مسير ساختن اند.

در سوی ایجابی، کتاب می خواهد نشان دهد که چگونه می توان آزادی را بر حقوق مالکيت فردی بنا کرد؛ چگونه می توان حقوق مالکيت را به منشأ الهی حق رساند؛ چگونه می توان دین را به عنوان نظام صوری آزادی فهميد؛ چگونه می توان ایران را نه به عنوان دولت، بلکه به عنوان سرزمين مالکان و آزادگان بازتعریف کرد؛ چگونه می توان خانواده را نخستين نهاد دفاع از آزادی دانست؛ چگونه می توان بازار را ابزار معرفت اجتماعی دید؛ چگونه می توان دولت را از مقام مالک مردم به مدیر محدود امور مشاع فروکاست؛ چگونه می توان دین را از دولت جدا کرد، بی آ نکه آن را از جامعه حذف کرد؛ و چگونه می توان در عصر هوش مصنوعی، اخالق را از ابهام به سازگاری رساند.

من در این کتاب از خواننده می خواهم فقط یک چيز را تا پایان در ذهن نگه دارد: هرجا حق مالکيت فردی نقض شد، آزادی نقض شده است؛ هرجا آزادی نقض شد، بندگی غيرخدا آغاز شده است؛ و هرجا بندگی غيرخدا آغاز شد، دین تحریف شده است.

اگر این معيار را تا پایان با خود نگه دارید، خواهيد دید بسياری از چيزهایی که از هم جدا به نظر می رسيدند، ناگهان به هم متصل می .شوند خواهيد دید چرا بحث پول، به بحث دین وصل است. چرا بحث خانواده، به بحث دولت وصل است. چرا بحث عرفان، به بحث مالکيت وصل است. چرا بحث ایران، به بحث وحی وصل است. چرا بحث هوش مصنوعی، به بحث نبوت وصل است. چرا بحث مهدویت، بدون فهم آزادی ناقص می ماند. و چرا بدون نظریه آزادی، حتی تاریخ نيز درست فهميده نمی شود.

این کتاب با خواننده وارد یک پيمان می شود: من تالش می کنم تا پایان، هيچ اصلی را بی دليل نياورم، هيچ مفهومی را بی تعریف رها نکنم، هيچ ادعایی را از مسير استدالل جدا نکنم، و هيچ تفسير دینی را که به نقض آزادی و مالکيت برسد، نپذیرم. در برابر، از خواننده می خواهم شتاب نکند، از واژه های آشنا نترسد، با شنيدن نام دین یا ایران یا مالکيت یا شيعه یا هوش مصنوعی پيش داوری نکند، و اجازه دهد نظام فکری کتاب تا پایان خود را نشان دهد.

این کتاب، اگر درست خوانده شود، فقط مجموعه ای از فصل ها نيست؛ یک حرکت است. حرکتی از پراکندگی به انسجام؛ از تحریف به رمزگشایی؛ از دولت پرستی به آزادی؛ از عرفان به وحی؛ از ابهام به نظام صوری؛ از ایرانِ زخم خورده به ایرانِ سرزمين آزادی و ایمان.

اکنون باید سفر آغاز شود.

خط سير کتاب : خواننده در این سفر با چه مسيری روبه رو خواهد شد؟ این کتاب را نباید مانند مجموعه ای از یادداشت های جداگانه خواند. این کتاب یک مسير است؛ مسيری که از یک پرسش ساده آغاز می شود و به بازسازی نسبت ميان آزادی، دین، ایران، مالکيت، دولت، عقل، وحی، تاریخ و آینده انسان می رسد. اگر در آغاز، بعضی