Page 753

نظریه آزادی ،ایران و دین محمدعلی جنت خواه دوست 753 این انتقال نباید رانتی باشد. نباید به نورچشمی ها، انبوه سازان خصولتی، بانک ها، نهادها یا شرکت های نزدیک به قدرت واگذار شود. راه درست، مزایده شفاف، قرارداد روشن، منع مالکیت اشخاص حقوقی دولتی و شبه دولتی، و توزیع عواید به مردم یا استفاده از آن برای پاک سازی زیان های انباشته است.

عواید این زمین ها سه مصرف مشروع دارد:

توزیع مستقيم و مساوی ميان شهروندان؛ جبران زیان های انباشته ای که اگر رها شود، بر دوش دهک های پایين می افتد، مانند بحران بانکی، بازنشستگی و انرژی؛ تأمين زیرساخت های مشاعی با رضایت اجتماعی روشن و قابل حسابرسی.

،دسته سوم منابع طبيعی و زمين های بسيار مناقشه برانگيز است. برخی منابع را نمی توان به آسانی خصوصی کرد: جنگل ،های حساس دریاچه ها، تاالب ها، مراتع خاص، رودخانه ها، برخی کوهستان ها، زیست بوم های شکننده، منابع آبی مشترک، و مناطقی که قرارداد اجتماعی درباره مالکيت خصوصی آن ها ممکن نيست.

در این موارد، راه حل دولتی سازی متمرکز نيست؛ بلکه مدیریت محلی، قراردادهای بهره برداری محدود، مسئوليت پذیری جوامع ذی ،نفع بيمه، تعهد حفاظتی، و امکان اجاره های بلندمدت مشروط است. اصل مهم این است:

هیچ کس بهتر از کسانی که زندگی، آب، خاک، درآمد، سالمت و آینده شان مستقیماً به یک زیست ،بوم وابسته است انگیزه مراقبت از آن را ندارد؛ مشروط بر آن که حق و مسئولیت آنان روشن باشد . پس محيط زیست در نظریه آزادی با شعار «خير عمومی» حفظ نمی شود؛ با حقوق مالکيت، مسئوليت مدنی، بيمه، داوری، قرارداد محلی و امکان شکایت مالکان آسيب دیده حفظ می شود دولت مرکزی معموالً محيط زیست را به نام عموم مصادره می ،کند، اما در عمل آن را به بوروکراسی، رانت معدن، پروژه عمرانی سدسازی، ویالسازی پنهان، قاچاق چوب یا فساد محلی می سپارد. مالکيت روشن یا مدیریت محلی پاسخ گو، از محيط زیست بهتر از دولت بی چهره مراقبت می کند.

در این گام، شهر، محله و مشاعات محلی نيز باید بازتعریف شوند. کوچه ای که چند خانواده در آن زندگی می کنند، بيش از آن که متعلق ،به کل کشور باشد، متعلق به مالکان و ساکنان همان محدوده است. خيابان محلی، ميدان محلی، پارک محله، مسير دسترسی، نور، آرامش امنيت، تردد، پارک خودرو، نوع کسب وکار و ارتفاع ساختمان، مستقيماً بر زندگی همان افراد اثر دارد. بنابراین تصميم گيری درباره بسياری از این امور باید محلی و مشاعی باشد، نه ملی و دولتی.