Page 781

نظریه آزادی ،ایران و دین محمدعلی جنت خواه دوست 781 دولت حق تعيين تفسير رسمی، اجبار دینی، امتيازدهی به روحانيت دولتی، یا مجازات اندیشه دینی غيرحکومتی را نداشته باشد. دین دولتی، دین را فاسد می کند؛ همان طور که پول دولتی، پول را فاسد می کند و آموزش دولتی، آموزش را.
آزادی دین یعنی دین به جایگاه حقیقی خود بازگردد: دفاع از آزادی، حق ،الناس، مالکیت، مسئولیت، خانواده صدق، وفای به عهد و نفی بندگی غیرخدا.

گام پانزدهم: کوچک سازی دو مرحله ای دولت و محدودسازی آن به وظایف مشاع کوچک سازی دولت نباید به معنای فروپاشی ناگهانی دستگاه اداری باشد. همان گونه که آزادسازی قيمت با شوک ممنوع است، حذف دولت نيز نباید به شوک نهادی تبدیل شود. دولت باید در دو مرحله کوچک شود: مرحله نخست، توقف مداخله تازه و حذف قيمومت؛ مرحله دوم، خروج ساختاری از قلمروهایی که به مردم، بازار، خانواده، قرارداد، نهادهای محلی و مالکيت خص وصی بازگردانده شده اند.

مرحله نخست: توقف مداخله تازه از همان آغاز گذار، دولت باید از ایجاد مداخله تازه منع شود. یعنی: مجوز تازه نسازد. قيمت تازه تعيين نکند. ماليات تازه تحميل نکند. تعرفه تازه نگذارد.

انحصار تازه ایجاد نکند. پول بد را اجباری تر نکند. زمين تازه مصادره نکند.

مدرسه، بيمارستان، دانشگاه، مسجد، رسانه، کارخانه یا بانک تازه ای را به مالکيت دولتی اضافه نکند.

دارایی عمومی را به خصولتی ها واگذار نکند.

و برای حل هر بحران، سازمان یا شورای جدید نسازد.

دولت باید از همان ابتدا بفهمد که دیگر قيم جامعه نيست.

مرحله دوم: خروج ساختاری از تصدی گری به دادگری پس از آن که مالکيت ها روشن شد، پول آزاد شد، انرژی سهم مالکانه پيدا کرد، زمين تعيين تکليف شد، بنگاه ،ها صاحب پيدا کردند آموزش و سالمت و علم و دین آزاد شدند، و منابع هزینه های مشاع روشن شد، دولت باید ساختار خود را کوچک کند.

دولت باید از قلمروهای زیر خارج شود: پول؛ بانکداری انحصاری؛ قيمت گذاری؛ انرژی؛ زمين؛ مسکن؛ تجارت خارجی؛ واردات و صادرات؛ آموزش؛ سالمت؛ دانشگاه؛ علم؛ دین؛ فرهنگ؛ رسانه؛ توليد؛ کشاورزی؛ صنعت؛ معدن؛ حمل ونقل؛ مجوزدهی صنفی؛ تعرفه گذاری؛