Page 756

نظریه آزادی ،ایران و دین محمدعلی جنت خواه دوست 756 نظم محلی و حفاظت حقوقی بيشتری بهره می برد. پرداخت او به هزینه های مشاع، به استفاده اش از قلمرو نزدیک .تر است کارگر ساده ای .که زمین یا دارایی تولیدی ندارد، نباید با مالیات بر درآمد و مصرف، بار دولت را بکشد کسی که مالکيت مکانی و دارایی بزرگ تر دارد، به طور طبيعی سهم بيشتری از هزینه های مشاع می پردازد.

اما این مالیات نیز باید محدود، شفاف، محلی، قابل پیش بینی و با رضایت اجتماعی باال باشد. نباید به ابزار تازه دولت برای بلعیدن مالکیت تبدیل شود. باید جایگزین مالیات های بدتر شود، نه افزوده ای بر آن ها.

قاعده چنين است:

مالیات بر زمین فقط وقتی مشروع است که هم زمان مالیات بر کار، تولید، درآمد، ارزش افزوده و مبادله را حذف یا به حداقل نزدیک کند، و فقط برای هزینه های مشاع محدود، شفاف و قابل حسابرسی مصرف شود.

،اصالح زمین باید از تجربه اصالحات ارضی درس بگیرد. انتقال مالکیت بدون انتقال دانش، مدیریت، مقیاس، سرمایه ذخیره سازی، بازار و امکان تجمیع داوطلبانه، می.تواند مالکیت را به فقر تبدیل کند پس هدف، توزیع مکانيکی زمين نيست؛ هدف، تصریح مالکيت قابل بهره برداری است. زمينی که مالک دارد، اما اجازه ساخت، فروش، اجاره، تجميع، وثيقه، قرارداد و استفاده ندارد، هنوز کامالً آزاد نشده است.

زمين باید بتواند وارد قرارداد شود؛ وثيقه شود؛ اجاره داده شود؛ تجميع داوطلبانه شود؛ شرکت محلی بسازد؛ در تعاونی واقعی قرار گيرد ؛ با همسایه ها توافق کند؛ به بازار وصل شود؛ و بدون مجوزهای نابودکننده، کاربری مناسب پيدا کند.

آزادی زمين، یعنی بازگشت انسان به مکان.

آزادی زمين، یعنی پایان رانت شهرسازی.

آزادی زمين، یعنی مسکن بدون تحقير.

آزادی زمين، یعنی خانواده ممکن می شود.

آزادی زمين، یعنی محيط زیست صاحب پيدا می کند.

آزادی زمين، یعنی ایران دوباره آباد می شود. محيط زیست و مالکيت بخش بزرگی از تخریب محيط زیست نتيجه بی مالکی یا دولتی بودن منابع است. چيزی که صاحب روشن ندارد، یا دولت صاحب آن است، معموالً یا رها می شود، یا غارت می شود، یا ابزار شعار سياسی می شود.